Ծնվել է Երեւանում, ավարտել #114 դպրոցը, հաճախել Մելքոնյան վարժարանը, աշխատել տարբեր հումանիտար կազմակերպությունների հետ։ Այժմ շարունակում է կրթությունը Իլինոիսի պետհամալսարանի գրականության եւ հրատարակչության բաժնում։ Աշխատում է Դալկի Պրեսս ամերիկյան հրատարակչությունում։

Ցնորամոլ տղան

թարգմանիչ. Շուշան Ավագյան

Անճոռնի ես, սև մազերդ աճում են հատվածներով, ասես կարկատան: Մերդ բոզ ա, ասում են տղաները, ու քո ծուռ աչքերը, Ոստանիկ, միշտ արցունքոտում են, դու նայում ես վեր, գուցե փնտրում ես, սպասում ես բոզ մորդ, որ հեռացել լքել է քեզ:

ՍԵՎԱՄԵՆՔ

Օրենքները փորձում են անհետացնել մեզ, լռեցնել ու կաշկանդել, բայց մենք շարունակում ենք սևագրել, պեղել ու փորձարկել:

Զարուբյանի կանայք

Երիտասարդ տարիքում փորձում ենք լինել բարեհոգի, ու չկա առավել անհանդուրժելի բան, քան երբ տեսնում ենք (մեծատառերով հղկված) մեր իսկ թերություններն ուրիշի մեջ ու ներքուստ սկսում խանդավառությամբ պայքարել դրանց ընդդեմ: Սակայն անցնում են տարիներ, մեծանում ենք ու տեսնում, որ այս մեր թերությունները բոլոր մյուս արատներից ամենաանվնասն են։

Նամակ Վիոլետին

Բոստոնի Լոգան օդանավակայանի սրճարանի առջև շարվել են քաջ մարդիկ. բոլորին ստիպում են հանել գոտիները։ Նրա ազգանունը թուրքերեն նշանակում էր «պարտեզ»։ Թռիչքից առաջ դեռ ունենք երեք ժամ։ Տնից նավթալինի հոտ էր գալիս։ Ես կարդում էի քառյակ առ քառյակ. նրանք թարգմանությունը համեմատում էին բնագրի հետ։ Երբ երեքս ժամանեցինք ու թակեցինք դուռը, նա մեզ դիմավորեց բոկոտն, ու կես ժամ կանգնած էինք դռան շեմի ...