Ծնվել եմ Երևանում: Մեծացել՝ բազմազավակ ընտանիքում: Երեխա տարիքից նկարել, կարել, ասեղնագործել եմ: Ստացել եմ կրթություն արվեստի բնագավառում՝ մասնագիտացել խեցեգործության ոլորտում: 19 տարեկանում բացել եմ խեցեգործության փոքրիկ արվստանոց, որը այժմ դեռ իր ձևավորվելու ճանապարհին է: Արվեստանոցում ինչպես երեխաները, այնպես էլ մեծահասակները սովորում և հաղորդակցվում են դեկորատիվ և կիրառական արվեստի հետ: Ունեմ Աստծուց մեծ նվեր՝ զավակս է: Մի շարք իրադարձություններից հետո իմ կյանքում,  կարևոր որոշումներիցս է՝ ժպտալ դժվարությանը և անարդարությանը, դաս քաղել և անել քայլ առաջ:

Ամպոտ աչքերով հրեշը (2-րդ մաս)

Կարծես թե մեր պայքարը ապարդյուն էր և իմ սիրտը տանջող, մնացին անքուն գիշերների մղձավանջները և ցավը, քանի որ քաջ գիտակցում էի, որ կան և կլինեն նորանոր զոհեր: Իմ մեծագույն ցանկությունը գրկել նրանց ամուր և պաշտպանել, թաքցնել:

Ամպոտ աչքերով հրեշը (1-ին մաս)

Տղան պատմելու ժամանակ դեմքով շրջվել էր դեպի պատը, երեսը ամոթից ձեռքերով փակել: Նա պատմում էր լացը մի կերպ կուլ տալով: Դեպքից վեց տարի անց ես առաջին մարդն էի, ում նա պատմեց իր հետ կատարվածի մասին: Դեպքը տեղի էր ունեցել այն ժամանակ, երբ լուսանկարիչը սկսել էր հանդիպել ինձ հետ, երբ ես տասնչորս տարեկան էի: