Զևսը չի մեռել

Զուտ աշխարհագրական նկատառումներով ինձ թուրք ծնելն իմ հանդեպ անտեղի գթասրտության դրսևորում կլիներ` ըստ Զևսի: թուրք ծնվելու երանելի զանազանությունն ինձ վիճակված չէր:

Ո՛Չ ՄԵԶ, Ո՛Չ ՁԵԶ

Իր ծանոթ բեռնատարի վարորդը խոստացել էր մոտ օրերս մի ազատ օր գտնել, որ Փարիզին տանեն մոտակա գյուղերից մեկը կենակցման:

Նկարիչ Հակոբ Հակոբյանի արձագանքը` «Ինքնագրի» 2-րդ համարում տպված Լուսինե Վայաչյանի «Բալագոյե» վիպակի

Ճշմարիտ արվեստագետները նախ և առաջ բարոյական կերպարներ են և կարևոր են նաև հասարակությունը առողջ պահելու համար, նրանք հասարակության բարոյականության հսկիչներն են իրենց գործերով` իրենք գիտակցում են, թե չեն գիտակցում: Այդպիսի մարդ էր Հրանտ Մաթևոսյանը: Ես գրականագետ չեմ, բայց խոսում եմ իբրև մեկը, որը սիրում է հայ գրականություն կարդալ. ես արևմտահայ և արևելահայ գրականությունը կարդացել եմ պատանեկության ժամ ...

ՄԱՐԻԽՈՒԱՆԱՅԻ ԹԱԳՈՒՀԻՆ

Նույնիսկ շպրիցներն էր տեղնուտեղը տանում դեն գցում, որ հանկարծ ես պատահաբար չկպնեմ դրանց: Գդալը, որի մեջ սարքում էր իր դեղը, պահում էր գրպանում, ես էլ ինձ հետ իմն էի տանում՝ կարմիր, էսթետիկ դիզայնով ինսուլինկայի հետ միասին: Մեկ էլ՝ ինձ երբեք չէր սրսկում, վախենում էր՝ հանկարծ վարակի:

Հարյուր վեց տներ

Այս գործերը գրվել են Հայկական ցեղասպանության 106 բանաձեւը ԱՄՆ-ի կոնգրեսի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովում ընդունվելու հետեւանքով: Դրանք նաեւ ձեւավորվել են բազմամշակույթ հասարակության մեջ անձնական փորձից ԱՄՆ-ի մասին որպես կորած հայրենիք մտածելուց: Երկուսն էլ գրել եմ որպես արձակ բանաստեղծություն, սակայն «Բնիկ դառած» գործը վերանայելուց հասկացա, որ այն ավելի հանգավորված է, որը որոշեցի արտահայտել տողային հատումներով:

ԼԱԲԻՒՐԻՆԹՈՍ

անգամ մը սա հայ աղջիկին հետը գնա՛, տեսնեմ քի ինչ կրնաս ընել, ա՛լ կը բաւէ ատ գրոցներուն ոռը լզես, ըսի՝ Ագապի՛, խելքի պառկելիք չէ, ճա՛նըմ, խելքը ձգէ մէկդի՝ տակդ պառկելիք է, գռեհի՜կ, գռեհիկ, ա՛լ կը բաւէ, աբովեանի ես իմ 60 մեթր քառէ տունս ամբողջ վաշինկթոնին հետ չեմ փոխեր... անանկ որ մուկս փախաւ (հասկցա՞ր մը, գծե՞մ) ասանկ, մարդ ես, յետոյ մարդ չես, մուխդ մարեցաւ, գոնէ աստեղ չոճուխ մը շինէինք որ հայր ըլլայինք, իշտէ կեանքը աս է, օդակայանէն արեւմտաեվրոպական թիփիք քաղաք՝ ռուլէթ, փոքեր, մեսէտէս, երկնաճեմ սօսանուէր արաներ։

IDIOTIA

Ոգիները դեմքս էլ են քերել. տեղը օտար մեկի կիսացնոր աչքերն էին: Չհասկացա՝ ոնց էին կարողացել ներխուժել երակներս, դիվական ձվերը դրել արյանս մեջ: Ձվերից ելած դևի ճտերը բեղմնավորվում էին, ձվադրում՝ իրենցով անում արյունս: Կայսերական բժշկությունը դևերի չէր հավատում՝ հիվանդությունս ախտորոշել չկարողացավ: Սկզբում նոպաները կարճ էին՝ մեկ-երկու ամիս. գնալով երկարեցին: Կորցրել էի կյանքի համը, դեմքս «աղոթողի» կերպն էր ընդունել. ամիսներով անկողնում պառկած՝ երեսս պատին, մինչև վերջ չխելագարվելու համար փորձում էի կցմցել գիտակցությանս քայքայվող բեկորները: Չմեռած՝ դատապարտված էի դժոխքի: Չէի կարող զգացածս նկարագրել ոչ ոքի, միայն դիվահարը վիճակս հասկանար:

ՅՈՒԶԵՐՆԵՅՄ ՓԱՍՎՈՌԴ

ՀՀ նախագահն ընդունեց Հայաստանում Թուրքիայի նորանշանակ դեսպանին: Բաքվում Ադրբեջանի ազգային անվտանգության նախարարության աշխատակիցները ձերբակալել են ուկրաինական "Պոռա" կազմակերպության ակտիվիստներին: Լույս է տեսել "Երեւելի տիկնանց դարը" հետազոտական աշխատությունը:

30 սմ

Ասես, ոչ թե ապրում ես, այլ ընդամենը շոշափում կյանքը: Խեղդվողի պես թափահարում ձեռքերդ, փորձում բռնել կյանքի փեշերից: Ցավից խելագարվում էի ու այրվում կրակների մեջ: Ներվաթելերը՝ օրգանիզմի ամենազգայուն մասնիկները, ձգված ու պրկված՝ իրենց անսովոր վիճակից դուրս գալու ելք էին փնտրում, պայքարում: Այդ ելքն էլ ցավի գագաթնակետն է դառնում… Սրսկումներն անօգուտ են, երբ խոսքը ներվին է վերաբերվում: Ասես դանակով քրքրում են ոտքերդ: Ցավն այնքան ուժեղ է, որ եթե սրախողխող անեն, չես էլ զգա: Իսկ եթե իրո՞ք սուր մտցնեն… Վստահ էի, որ միայն դա կհանգստացնի:

ՔԱՂԱՔ

Շուրջը բոլորը զարմացած նայում են ինձ. աստիճանաբար դանդաղող ժեստերիս, հետո երբ վերջապես ճանաչում են ուրվագիծը, մի պահ ապշում եւ անզոր ուսերն են թոթվում, թողնում-գնում: Չգիտեմ` ում հետ խոսել: Այստեղ օվկիանոսներ չկան:

ԸՆԹԵՐՑԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ԱՌԱՆՑ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ

չկեղտոտվելու նպատակով հաճախ լվացեք տաք օճառաջրով եւ չորացրեք: որպեսզի ընթացքում դետալները չխանգարեն, 2-3 տարին մեկ փոխեք հատուկ արհեստանոցում: փոխելուց առաջ անջատեք: մասերը պահեք չոր տեղում:

Կեղտոտ պոեզիա

Ես թույլ եմ տալիս, որ թաթիկներդ քանդեն իմ մետաքսե վերնաշապիկի ճարմանդները, որովհետեւ տեսնում եմ քո մոլորվածությունը, առանց իմ մարմնի այս աշխարհում կորչելու անխուսափելիությունը։ Ես խղճում եմ քեզ, ատում մյուս կանանց, որոնք համարձակվել են քո առաջ փակել իրենց վերնաշապիկները, որ դու կորչես, չքանաս, մեռնես, օտարվես այս աշխարհից։ Իսկ իմ վերնաշապիկը դեռեւս հագիս է, գիտեմ՝ դա ողբերգություն է, որ մինչեւ հիմա (մենք տասը րոպե է՝ արդեն առանձին ենք) այն դեռ չի ընկել իմ վրայից, քո թաթիկները դրա տակից շոշափում են իմ կրծքերը:

Blabl

Պառավի դեմքին տարօրինակ ժպիտ կար։ Կարծես ինչ-որ բան էր կռահում։ Պառավի ետևից ներս եկավ պուպուլիկը...

Անձամբ ճանաչում եմ

քիչ էր մնում լացեմ / էնքան անհամ էր / խնձորը որ առա / հետո հիշեցի որ / ուրիշ խնձոր / փաստորեն չկար / ու լաց էղա / սպիտակ ականջներով շան համար / որ շուկայի դռանը կանգնած էր

Ոստիկանին ինչպե՞ս վերացնել

Այս պատմվածքը գրել եմ մոտ երկու տարի առաջ և ուզում էի տպել «Ինքնագրի» առաջին համարում, բայց քանի որ համարի արձակ գործերը շատ էին, բանաստեղծությունները՝ քիչ, ես բանաստեղծություն գրեցի ժուռնալիս խաթեր ու սա պահեցի՝ հիմա տպեմ։ Ասեմ, որ շատ հաճելի է սեփական ժուռնալի խաթեր գրելը։ Բայց չեմ կարող ասել, որ սա արձակիս առաջին փորձն է, քանի որ սկզբում հենց պատմվածքներ էի գրում։ Հերոսուհիս միտողանի տետրը ծ ...

Մաշայի օրագիրը

2002, հունիսի 26 Վերադարձա տուն, նստեցի բազկաթոռին ու ծածկվեցի վերմակով։ Արդեն երեկո է։ Անցած գիշերը արթնացրեց հիշողությունները։ Հիշեցի Անդրեի պատշգամբը, ինչ-որ մեկի ծննդյան օրը իմ խելագարությունը։ Աղաչում էի նրան, որ խաչ փորագրի իմ մարմնի վրա խոհանոցային դանակով։ Նա չէր համաձայնվում, իսկ հետո նրա դուրն էլ եկավ։ Երկուսս էլ հարբած, հյուրերից փախած։ 9-րդ հարկն էր, ես գլուխս դուրս հանեցի ու նայում ...

Բալագոյե

Ընդե հիպպիներ էին պպզած, ասի՝ սիգարեթ չե՞ք տա։ Ասին՝ չունենք։ Ես էլ մի վեց հատ ջին-տոնիկ էի առել, էն վախտ հլա նոր էին դուս եկե դրանք, շատ լավն էին։ Խմում էիր լիմոնադի պես, ազդում էր գինու պես։ Մեկ էլ մեկն ասեց, իսկ դուք մեզ ջին-տոնիկ չե՞ք հյուրասիրի։ Վախենում էի նեֆորմալներից, գիտեի թե թափթփուկներ են ու մուրացկաններ, կյանքի հատակն են, միշտ հեռու էի մնում՝ հանկարծ իրանց սպիդոտ շպրիցներով ինձ չծակեն, կողքս չնստեն, հանկարծ ոջիլ չգցեն...

Կատուն ու շունը

Գիտեի, որ աշխարհում լավ տղերք կան, բայց հականե-հանվանե չէի ճանաչում, ու...ստիպվա՞ծ էի, թե՞՝ ինչ, ամեն մի տղու լավ տղա էի ճանաչում, սակայն ինչ որ ճիշտն է, ճիշտը, իմ ճանաչածների մեջ առնվազն վաթսուն տոկոսը նույնիսկ վիրավորվում-խոցվում էր, երբ ես իրեն «լավ տղա» էի անվանում։ Կարծում էին` վիրավորում եմ իրանց լավտղայության զգացումը։ Դե... ամեն մարդ ինքը գիտի իր ով և ինչացու լինելը, բայց Լոշտը, այնուամ ...

Պատմվածքներ

Խի՞ եմ ես սենց աննորմալ Խի՞ եմ ես սենց աննորմալ։ Գլուխս դժժում ա, եռում ա, պայթում ա, եփում ա, իլլում ա, կյանքիս պլիտեն կեղտոտվել ա, պեմալյուքսս (մերվելու էներգիա) պրծել ա, էլ ուժ չունեմ պռտեմ, մաքրեմ... Ոչինչ չունեմ կորցնելու, տենց եմ կարծում, էլ չեմ կարա լռեմ, պտի գրեմ։ Բուդ շտո բուդետ... Իմաստուններն ասում են. որոշելն ու անելը քո պրոբլեմն է, անելուց հետո՝ ուրիշներինը։ Ես գրում եմ ...

Նամակ Վիոլետին

Բոստոնի Լոգան օդանավակայանի սրճարանի առջև շարվել են քաջ մարդիկ. բոլորին ստիպում են հանել գոտիները։ Նրա ազգանունը թուրքերեն նշանակում էր «պարտեզ»։ Թռիչքից առաջ դեռ ունենք երեք ժամ։ Տնից նավթալինի հոտ էր գալիս։ Ես կարդում էի քառյակ առ քառյակ. նրանք թարգմանությունը համեմատում էին բնագրի հետ։ Երբ երեքս ժամանեցինք ու թակեցինք դուռը, նա մեզ դիմավորեց բոկոտն, ու կես ժամ կանգնած էինք դռան շեմի ...

Բեմադրություն՝ երկու տարբերակով

Աղջիկը ձեռքը սեղմած քաշում էր նկուղ ու կրկնում` մի վախենա, մի վախենա։ Սկզբում հաստատ Լիլին էր, թե՞ նմանեցրեց. մոտիկից լրիվ անծանոթ էր։ Նրա դեմքի վարդագույնը խավար միջանցքում թեթև լուսավորում էր։ Երբ ոտքն իջացրեց նկուղ ու հայացքը ներս գցեց` աղջկա մարմինն ամբողջությամբ սկսեց լուսավորվել ու ծածանվելով տարրալուծվել։ Լույսը բացվել էր ու թափանցիկ վարագույրներից ծակծկում էր Համիի աչքերը։ Աղջիկը անծանո ...

Password

Պիզդե՛ց։ Սա լսածս ամենաառաջին հետսովետական նախադասությունն էր։ Հնչեց հորս բերանից «Վրեմյա» համասովետական լրատվական հաղորդման ժամանակ Սովետական Միության փլուզման մասին պաշտոնական հայտարարությունից մեկ վայրկյան անց։ Ընտանիքն ամբողջ կազմով՝ պապաս, մամաս, քույրս ու ես, սսկված նայում էր մեկ ուղղությամբ՝ Գորբաչովի խալին։ Կհարցնեք` բա ո՞րն էր հետսովետական շրջանում տեսածս ամենաառաջին բանը։ Հորս չստի ...