Իսահակյանի նամակները. ձեռագրերը ոչ միայն չեն այրվում, այլև չեն կորչում

Մահից առաջ տատիկս՝ հավաքեց վերջին ուժերն ու  զանգահարեց  գրականագետ Հովհաննես Ղանալանյանին.«Օնիկ ջան, հույսս դու ես,գրքի խմբագիրն ես, գիրքը անտեր չթողնես»: Գիրքը տատիկիս կյանքի վերջին տասնամյակի աշխատանքի ամբողջությունն էր՝ «Ավետիք Իսահակյանի անտիպ ու չհավաքված նամակները»: Գրականագետ Հովհաննես Ղանալանյանը(1911-1994) գրքի առաջաբանի հեղինակն էր ու խմբագիրը: Նա  նաև շատ մտերիմ էր Իսահակյանի հետ, դ ...

Վիլյամ Սարոյանի Տժվժիկի պատմություն

Վայրենի Մանուշակ ձգռտաց, և մեծ մայրս ըսավ.
-Աստված ախորժակդ ավելցնե:

Պատերազմ

5-6 հարկանի էին, մի կերպ խցկվում էինք արանքից ներս, իրար կիպ կպած քնում: Հաճախ առավոտյան զարթնում էի՝ կողքիս պառկածը կամ երկու պառկածները մեռած էին լինում: Առավոտյան շուտ հերթապահ ոստիկանը գալիս էր, պառկածների ոտքերը շարժում ու գոռում՝
- Ժիվո՞յ:

Որբունի. «Կենսագրական շաղակրատութիւն Մահարիի հետ»

Ամեն ինչ վարժութիւն է, նոյնիսկ ցաւը այնքան կը սիրենք, ի վերջոյ, որ չեղած ատենը կը ստեղծենք: Կ՜երևի դուն ալ ինծի պէս ես: Ահա, ա՛ռ, կարդա՛ այդ չարչարանքին գրութիւնը:

«Սիրէ սիրուիլը ինձմէ...». Վահան Թէքէեան եւ Արշամ Տատրեան

Մենք կը պահուինք, լաւ կ’ընենք, աշխարհ չար է ու տխմար
Եւ մեզ երկուքըս մէկտեղ խաչը հանէր ան պիտի՝
Եթէ երբեք մեր ծածուկ սիրոյ դաշինքը գիտնար...
Նոյն խաչի՜ն վրայ մեզ երկուքս, անհաճոյ չէ՜ր այդ ինծի…

Մի Օր` «Օրիորդ» Օլգան ու Գրաշարը

Մարմինը վաճառող Օլգայի մեջ Գրաշարը կրկնում է իր օրվա մահը, բայց մեռնելով հաճույքից, որ բոլոր մահերից կարծես ամենադժվարն է, ամենաանցանկալին, քանզի սադո-մազոխիստական սիրո-հաճույքը այն մահն է, որը Գրաշարը վերապրել է ուզում: