Ամպոտ աչքերով հրեշը (2-րդ մաս)

Կարծես թե մեր պայքարը ապարդյուն էր և իմ սիրտը տանջող, մնացին անքուն գիշերների մղձավանջները և ցավը, քանի որ քաջ գիտակցում էի, որ կան և կլինեն նորանոր զոհեր: Իմ մեծագույն ցանկությունը գրկել նրանց ամուր և պաշտպանել, թաքցնել:

Ամպոտ աչքերով հրեշը (1-ին մաս)

Տղան պատմելու ժամանակ դեմքով շրջվել էր դեպի պատը, երեսը ամոթից ձեռքերով փակել: Նա պատմում էր լացը մի կերպ կուլ տալով: Դեպքից վեց տարի անց ես առաջին մարդն էի, ում նա պատմեց իր հետ կատարվածի մասին: Դեպքը տեղի էր ունեցել այն ժամանակ, երբ լուսանկարիչը սկսել էր հանդիպել ինձ հետ, երբ ես տասնչորս տարեկան էի:

Karabakh Meat Market

սահմանդ օվկիանոսը լիներ, փոխես քաղաքները ու ամեն քաղաքի հետ՝ սեռդ, գույնդ, տեսակդ

Ընտանեկան ալբոմ. Վահան Չերազ մաս 2

Ժամանակ է որ դադրիք այլևս մտածելէ իբր հայ, և ապրիք իբրև մարդ, ուր կ’ուզէ ըլլայ: Եթէ այս խօսքը իմ գրչէս կը տեսնաս, ալ հասկցիր: Ազգութիւն, կրօնք, դասակարգ, ասոնք բոլոր շինծու նախապաշարումներ են: Մեր բնական հանգամանքը մարդկային է միայն: Ինձմէ աւելի հայ եղողները, հոգւով, սրտով, խօսքով շատ չ’են: Բայց ահա գրէթէ 14 տարի է հոս եմ, կեանքիս աւելի քան մէկ երրորդը հոս եմ անցուցած, լաւագոյն ճիգերս հոս եմ թափած: Արդի՞ւնքը:

Ընտանեկան ալբոմ. Վահան Չերազ Մաս 1

Եթէ ազատ Հայաստան մը ձեռք ձգենք, Պոլիսի երեսը չ’եմ նայեր: Կ’ուզէ նէ հրեշտակներու ձեռքն անցնի: Կու յուսամ թէ Ամերիկայի հայութիւնը պիտի գայ մեզ գտնայ պատերազմի դաշտին վրայ, եթէ հայուն Աստուածը մեր մեկնումը յաջողցնէ: Ընկեր, ծնողք, քէյֆ, ապագայ, Աստուծոյ ձգած եմ հիմա: Կեցցէ Հայաստան

Որ հիշեն հոր հարսանիք

Երվանդ Քոչարը կոկորդը թեթև մաքրում է ու հետաքրքրվում՝ բա ու՞ր է փեսան: Երբ մի ժամ հետո, երկու ժամ հետո հայրս չի գալիս, բոլորը հասկանում են՝ այլևս չի գա:

Գծեր, ուղղանկյուններ, քառակուսիներ, աստղեր

    Միքայել Վուլֆ. երևի շատ բան չասեց էս անունը ձեզ, բայց երբ 3 տարի առաջ ես առաջին անգամ տեսա նրա «Խտության ճարտարապետություն» ֆոտո նախագիծը, շատ էի տպավորվել: Սկզբում ճնշող թվացին այդ մանր պատուհանիկները, որոնք ենթադրում էին մանր սենյակներով մանր բնակարաններ՝ մի ամբողջ ընտանիք բնակեցնելու համար: Բայց լուսանկարները երկար նայելով՝ սկսեցի սիրել դրանք. տեսողական առումով շատ գրավիչ ...

ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ԱԼԲՈՄ ՎԱՐԴԱՆՈՅՇ

Գնում էի բանտ, հերթ էի կանգնում, հերթս հասնում էր, ասում էին` էստեղ էդպիսի մարդ չկայ, գնացէք չէկա, գնում էի չէկա, հերթս հասնում էր, ասում էին` էստեղ չի: Էդպէս էլ չկարողացայ մօրս որեւէ բան հասցնել:
Երկու ամիս ուշացումով մօրիցս բացիկ ստացայ` խնդրում էր տաք հագուստ: Գնացինք բանտ, ասացին, որ այլեւս նա Լենինականում չի:

«ԲԱՐԻ ԵԿԱՔ… ՎՈՐԿՈՒՏԱ… ԵՐԹԱՔ ԲԱՐԻ»

Հասկանո՞ւմ էք, երիտասարդ, մեր Հայաստան գալը շատ սխալ էր։ Մենք կարծում էինք, թէ հայ ենք, բայց Հայաստանում հասկացանք, որ մենք իրականում ֆրանսիացի ենք

Լուիզիանայի գրական փառատոնը

նոր բան ստեղծել այլև հնարավոր չէ: Պետք է արդեն եղածները վերադասավորել: Համալսարանում դասավանդում է: Ասաց, որ ուսանողներին սովորեցնում է պլագիատ անել: Իր համար ամեն ինչ պոեզիա է. թվիթները, ֆեյսբուքի ստատուսները, մեյլերը, բլոգային գրառումները, ծրագրի սխալի պատճառով առաջացած անընթեռնելի սիմվոլները:

Դիարբեքիր` քուր

Որ ներողություն խնդրողը ես լինեի, չէի խնդրի, չէի կարողանա, կուզեի գետինը բացվի, մտնեմ մեջը: