Նորա Պարութճեան

Գրելով կը փորձեմ ինքզինքիս հետ հաշտուիլ, հեռանալով մօտենալ Անոր։

Ծնած եմ Լիբանան, աւարտած եմ Երեւանի Պետական Համալսարանի հայ գրականութեան բաժինը, կ’ապրիմ փարիզեան արուարձան՝ Ալֆորվիլ։ Կեանքի բերմամբ դարձայ ուսուցիչ եւ տարիներու ընթացքին աշակերտներս ինծի հաւատացուցին որ ուսուցչութիւնը կիրք է, ոչ նուիրում։ Չեմ կարծեր որ ուզածիս չափ կու տամ, գիտեմ որ շատ կ’առնեմ անոնցմէ։ Կը դասաւանդեմ հայերէն ու հայոց պատմութիւն։

Պզտիկ բաներէ կ’ուրախանամ, մեծ բաներէ անգամ չեմ գոհանար։

Բնագրեր

պարարտ հող ուր երկաթներ կը հանգչին կը դողդղան դնդերները մետաղեայ ապրիլ կ’ուզեն հողին սէրէն շունչ ու հաւատք կը քաղեն ու կ’ուռին այլօրինակ իրենց հունտէն

ԱՆՕԹԻ ԲԱՌ

խաչէն աւելի խաչ կասկածին թաթխուած հանճար փոքրութեան կը մնայ միմիայն գացողին տեղը ցոյց տալու իր ամրոցէն դատարկութեան ատեն-ատեն մուխի փունջ մը կ’արձակէ

ԴԻՒԱՅԻՆ

դեւը ձեռքէն բիւր շնորհներ կը թափէր հրճուեցան շրթունքներն ժպտաց բոլորին բոլորը միասնաբար իրեն ժպտացին բացին թեւերը իրեն ընդառաջ անկարծելի լայնութիւն