Տաթևիկ Թադևոսյան

Թևեր

Մի օր ծնվեցի, 7 տարի անց սովորեցի տառերը, կարդացի։ Կարդացի, սիրահարվեցի, ցիտեցի, էնքան ցիտեցի, որ ինքնուրույն խոսելը մոռացա ու ստիպված սկսեցի գրել, որ չկորեմ ու գտա։ Գտա ինձ ձեր հայացքներում, ձանձրացա էդ հայացքներից․․․

Շարունակեցի կարդալ ու հայտնվեցի ասպիրանտուրայում, հետո՝ Իտալիայում, երկուսն էլ թողեցի։ Երևի սիրեցի, փոշմանեցի։ Մի քիչ սպասեցի, հետո ինքս արեցի ինչ պետք էր։ Չաղացա, նիհարեցի, բայց սահմանների մեջ տենց էլ չտեղավորվեցի։ Փնտրում եմ։

Բնագրեր

Այսուհետ բոլոր թաղումներին կգնամ Ու չեմ լացի, Երևի հենց սենց էլ մեծանում են մարդիկ՝ Չլացել սովորելով,