Բանաստեղծություն

Դու կգնաս ու ես կատեմ բոլոր տղամարդկանց, Կասեմ, որ բոլորը козел են, Հետո կհաշվեմ սրտխփոցներս, դադարները, Ու կհասկանամ, որ էլ ակտուալ չի էդ սովորությունը, ԻՆչ անհարմար բան ա նորահայտ առոջությունը Հիմա ինչի՞ց պիտի բողոքեմ
խաչէն աւելի խաչ կասկածին թաթխուած հանճար փոքրութեան կը մնայ միմիայն գացողին տեղը ցոյց տալու իր ամրոցէն դատարկութեան ատեն-ատեն մուխի փունջ մը կ’արձակէ
Թանգարաններուն օրաթերթերուն եւ որմազդներուն երբ իրենց ժպտուն դէմքերը տեսայ անդրադարձայ ասպետները դաւադրաբար տարուած էին – տուէք իրենց լաւ պաշտօն մը՝ ...
Մենք բնորդներ չենք թէեւ հոլանի: Դուք բնորդներ չէք անզգայ, վստահ: Բայց թերութիւններու շղթայով շնչող ենք՝ շնչող բնորդ քաղաքացի: Եւ մենք ենք ցուցափեղկի պուպրիկները, ցուցադրուելու արժանի. թէեւ անգին, սակայն այնքան շա՜տ, որ՝ ձրի:
դեւը ձեռքէն բիւր շնորհներ կը թափէր հրճուեցան շրթունքներն ժպտաց բոլորին բոլորը միասնաբար իրեն ժպտացին բացին թեւերը իրեն ընդառաջ անկարծելի լայնութիւն
Անցա կտրեցի ծովեր բազմազան ու տեսա մարդկանց ագաթից էլ սև Ու փրփուրներից ադրիատիկի սպիտակ ես տեսա Ցնցող մարմիններ ու հագուստները նրբորեն կարված թանկարժեք Նրանց ետևում խցկած ցավը վիետնամցի կնոջ Կանացի շապիկի վրա «այո,...
Աղջկա ոտքերը բացեցի` մերկ էր, վարդի պես բացվեց կպա կանգնեց կարմրեցի ու վերջ, հագնվեցինք։ Կարմիր խալին, պատից կախված, կապույտ նախշերով։ Սեղանի վրա սառած ուտելիք, թփովը համով էր, քեզ չեմ հիշում վաղուց էր, բայց լավն ես։ Տան հերոսը խմած էր սենյակում...
Ժողով էր. հավաքվել էին պոետները (Բոդլերը, Փաունդը և Բրոդսկին): Պճնված ֆրանսիացին արտասանեց իր ճառը՝ ազդարարելով մոդեռնի գալուստը։ Ֆաշիստական համազգեստով ծերուկը գոռում էր (Ստեղծե՜ք նորը)… Էմիգրանտը, նայելով երկուսին, վերցրեց գրիչը. նամակ ուղարկեց Մարիային:
և դու՛ մեծ աշխարհ պետք չէ ինձ ներել ես չեմ մեղանչում … տղամարդկանց ամբողջ կյանքում ասում են, թե ով պետք է նրանք լինեն և նրանք այդպես էլ չեն գիտակցում...
Նա ասաց՝ ճանապարհի համար կապիր մազերդ: Երկու ափերը լճի, որում ոչինչ չի արտացոլվում: Ողորմելի հատակը՝ ջրերի դեղնած փորի տակ: Ես շարունակության համար ի՞նչ ունեմ տալու:

Ուսկի՞ց են քո կարմիր ծիծերը խաղողի նման:
Ուտելիքը ու սնունդը մեր գունավոր աշնան
Ու՞սկից են քո աչքերը նուշի նման,
Ուղեցոյցը ու կրակը իմ ձմրան:
Ահա արթնցավ ձմեռը ցուրտ ու...

Մարքսը ջղայնություն ունի, ատելություն ունի և թիրախ,
և աշխարհում ինչ կա չկա դրանց շուրջն ա իրա համար կառուցված,
Աճեմօղլուն չի ջղայնանում, եթե տխուր էլ ա, առանձնապես ցույց չի տալիս,