Արմեն Հայաստանցի

  • լուսանկարը՝ Նազիկ Արմենակյանի

Երբ սովետը պաշտոնապես փլվեց , 12 տարեկան էի, բայց քանի որ մեր դպրոցում սովետը ոչ պաշտոնապես վաղուց էր փլվել` պիոներիկ չդարձա: Հետո գյուղական ուսուցիչ էի, ընկեր, քաղաքացի ու էլի մի քանի բան: Հիմա, երբհայաստանյան միջին վիճակագրականով կյանքիս կեսն արդեն ապրել եմ, նորից վերապրում եմ առաջին կեսը` սովետի փլվելը, իմ մանկությունն ու պիոներիկ չդառնալս, էլի մի քանի բան հազարամյակների անցման մշուշում կորած իմ սերնդի մասին, որ ուզում եմ պատմել սիրելի ոմանց և ոչ-ատելի բոլոր-բոլորին` ներառյալ նախկին ու ներկա պիոներիկներին:

Բնագրեր

Զինվորի բերանից կտրած երշիկեղենը, խտացրած կաթը, պահածոները, կարագը, պանիրը, բնական հյութերը «տակից» վաճառվում էին մոտակա ավանի ամենամեծ մթերային խանութում: Որոշ ապրանքների վրայի «ՊՆ» պիտակները գնորդներին չէին կաշկանդում. սպառում էին...

Դպրոցում իրեն ասում էին Ժանգ, բակում`Կլմբոզ, արվեստանոցում` Պեպենիկ:
Գույնն իր անհերության խարանն էր, ամեն մականուն` մի խարազան:

Սկզբում 88-ն էր: Ինքը հոր ուսերին ճոճվող նավավար էր, որովհետև հայրը նավն էր, ու կար ծովը` մարդկային, որ թվում էր անծայրածիր: Ժողովուրդը ծովում էր Ազատության հրապարակում, ուր մով աչքերով...

Աղջկա շորով տղեն ուր էլ գնա, ցերեկային գործ չի ճարի: Հատակն էլ իր բեմն ունի, աչքի ընկնելու ուրիշ ձև չունի: Գիշերային կյանքն աչքերը բացեց: Դու մի աչքով իրեն մի...

Երազ տեսա: Լուսնյակ գիշերով աղբրի մոտ եմ, մի մատ երեխա: Ոտքիս վրայով չիշիկի տաք շիթը հոսում թափվում է աղբրի մեջ: Գիտեմ, որ վատ բան եմ անում, դրանից համ վախում...