Աննա Դավթյան

  • լուսանկարը՝ Նազիկ Արմենակյանի

  • լուսանկարը՝ Կարո Սահակյանի

  • լուսանկարը՝ Հայարփի Հովհաննիսյանի

  • լուսանկարը՝ Կարո Սահակյանի

Բարակությունների ու լիքությունների միջով եկողն եմ` վայրի կակաչի պես բարակ, նրա սերմի պես լիքը, ծածանվելու տեղ եմ փնտրում ամպերի ու սակավության մեջ, ապրում եմ իմ խոնարհությունը, ապրում եմ իմ ուժը. պատահական չեն դրանք: Բարակությունը` այդ ձեռք բերվածը, որ ունեմ որպես կամավոր հանգրվան` մերձ լինելու ինձ ավելի: Եւ առավել մերձ մեկ այլ բանի: Այս աշխարհի ափսոսանքը` որպես հազար ձեւով ունեցածի, եւ ուրիշ աշխարհի գլորվելը դեպի ինձ, որի թափը պահել է պետք. պատահական չեն դրանք: Սպասելու այդ ձիրքը` մանր մակույկներով նավարկելու եղեգների տակ թաքնված հոծ ջրերով ներսի, եւ մեծամեծ նավեր չգցելու ճամփա` առանց քարտեզ: Դեպի բացություններ: Եւ այդ հապաղումը` թռչուն. պատահական չեն դրանք: Եւ սիրելու ձեւը` լույսի միջով:

Բնագրեր

Ընկերոջ ծնունդն է, գնացել են Գյումրի՝ բոզի: Ընկերը հյուրասիրել է: Մթան մեջ քշել են երկու ընկերով, բուֆերով երաժշտություն են լսել, անցել են Հոռոմի կամուրջը, գնացել են ուղիղ, հետո էլի...
Նա ասաց՝ ճանապարհի համար կապիր մազերդ: Երկու ափերը լճի, որում ոչինչ չի արտացոլվում: Ողորմելի հատակը՝ ջրերի դեղնած փորի տակ: Ես շարունակության համար ի՞նչ ունեմ տալու:

Բառացիությունը պարանի մի ծայրից մյուսը գնալու գործողությունից վեր է ածվել սարդոստայնի հնարավոր բոլոր թելերով անցնելու ու նորից մեկ եւ նույն թելին վերադառնալու գործողության, որից ձգելով միայն կարող ես որսալ...

Որ ներողություն խնդրողը ես լինեի, չէի խնդրի, չէի կարողանա, կուզեի գետինը բացվի, մտնեմ մեջը:

Թարգմանություններ

ովքեր կծեցին քննիչների վիզը ու ցնծագին գոռացին ոստիկանական մեքենայում` գործած չլինելով ոչ մի հանցանք բացի իրենց սեփական վայրի խոհանոցը այլասերությունն ու թույնը,
ովքեր ծնկների վրա անցումներում ոռնացին ու...