*** Խենթիս բաղձանքը հոգուցս պոկվում Ու այնպես թեթեւ ընկնում սրտիս մեջ, Սիրտս ծանրացնում,զարկերը սպառում Արցունքով ու խեղճ ապրածն է փնտրում, Որի ափերին լոկ սերն էր մրրկվում, Ցնցվող ավազի գրկում...
Վախենում եմ գնաս, Ու ես էլի մնամ Անուժ ու ավերակ, Հաղթված ինքս ինձնից. Իմ մեծ սերը թողած, Ընկած քո հետևից` Փութալով ստվերդ որսալ… Վախենում եմ գնաս, Ու ես մնամ...
չէ, էս անգամ բառախաղը տեղին չէր «ՀՒՎԱՆԴՆԵՐԸ » հավաքական 1. Սխտորի հոտը տարածվել էր ծանոթ պատերի ներսում: Դանդաղ գալիս էր դիմացի նորովի ներկած դռնից ու մտնում ներս, խառնվում ներկաների...
Ու՞ր է այսօրվա ցայգը լուսավոր, Ժպիտը պայծառ… … և ճանապարհը տգեղ ու փոշոտ, Որ հիշեցնում է անտեր մի գյուղի անդուր ճանապարհ, Քան արտադրական մի գործարանի աղմկոտ ճամփա… Իսկ սուրճի...
Ձյունը հանդարտ իջնում է Ու մեղմ դիզվում իմ ճամփին Ճերմակ վարդի թերթեր է Պոկում, թափում իմ ուղղին: Ու ծածկում է անտառներ, Կածաններն իմ երազի Ու ծածկում է քարափներ Ու...
Նորից փորձում եմ եզրերը գտնել Այն ճշմարիտի ու բարության մեջ, Որ զոհ է դարձել Այժմեական տարուբերումին… Հին ընկերներիս թաղեցի մեկ-մեկ, Ոմանց նույն փոսում, ոմանց` առանձին, Ոմանց` արցունքով, ոմանց` լուռումունջ,...
Գավորշն իմ աչքին հերոս էր, դուրս գալիս էր Հյուգոյի էդ կերպարը, սրանից որ հաստատ շատ ավելի բարձր էր, ու հանկարծ...
Մինչև էսօր չեմ հասկանում, թե ոնց ես սկսեցի դրան Գավրոշ...