Բանաստեղծություն
06/11/2021
Լիլիթ Ղազարյան

Մի օր

Բայց ես վերմակ չունեմ։ Ու բերածդ թելերն էլ անօգուտ են։ Ես դրանցով քեզ համար տաք գուլպաներ եմ գործում, Որովհետև գիտեմ որ երբ վերջանա մեր ամառը դու գուցե ինձ լքես Իսկ ցուրտ ձմռանը քեզ...
Արձակ
13/08/2023
Աննա Սարգսյան

ԹՌԻՉՔԱՁԵՎ

Երկիմաստության մեքենան անվրեպ է աշխատում, ուզածդ փոսից հանում, դնում է մոտակա ճշմարտության պատվանդանին։ Միշտ էլ մոտակա մի ճշմարտություն կգտնվի:
09/07/2023
Հայկ Հովյան

Թունավոր մկանացավը

Դա ուշ սովետում մասիվ տեղափոխված պրովինցիալական քյառթ լեզուն չէր` «ռայոնի» նոտաներով, Կոմիտասի ֆուֆլիկ ակցենտը չէր` ռոզմարինի ու շաֆրանի նուրբ բույրերով ու ոչ էլ Բանգլադեշի ծոր տվող կուռաժիտն էր կամ...
Խոհ
29/11/2021
Հովհաննես Իշխանյան

Երկու լուսանկար. մեկը պատերազմն է հաղթել, մյուսը լուսանկարչային մրցույթը

Առաջին լուսանկարում երևում է զինվորականի դեմքը, որտեղ թեև առկա է հոգնածությունը, բայց խրոխտ է պատկերված։ Մորուքից, կնճիռներից, ձեռքերի երակներից ընթերցվում է, որ հասուն մարդ է, իր գործին գիտակ, աննահանջ...
Իրական
18/07/2018
Սեդա Մելքոնեան

Պահը հայրենասիրութեան

Օրիորդ Անահիտին պատմութիւնները աւելի աղուոր են քան մեծ մայրիկիս պատմած դեւերուն եւ ուղտերուն հէքիաթները։ Որքան ժամանակ կ՚անցնի, այնքան օրիորդ Անահիտին պատմութիւնները կ՚աղուորնան։ Դաւիթը Խանդութին կը սիրէ։ Ես ալ երբ...
18/06/2018
Վահան Իշխանյան

Մանվել Գրիգորյանը Էջմիածնի տեր

2003 թվականի սեպտեմբերի 13-ին, կեսգիշերին Էջմիածնի Պատկանյան հասցեում գտնվող բիլիարադանոցից դուրս բերվեց 28 ամյա Ավետիք Դանղյանի կիսամեռ մարմինը: Երիտասարդին ծեծել էին միայն նրա համար, որ «հանդգնել էր» մերժել բիլիարդանոց...
ժառանգություն
27/05/2018
Լիլիթ Ավագյան

Զաբել Բոյաջյանի նամակը հիշեցնում է Րաֆֆու կորած արխիվը

Զաբել Բոյաջյանի նամակն հրատարակելու հետ հարկ համարեցի պատմել նաև Բոյաջյանի մասին, մի կնոջ մասին ով 20–րդ դարի մշակութային կյանքի երևելի դեմքերից է, ում նկարները ցուցադրվել են հեղինակավոր սրահներում, հոդվածները...
Տեսագրություն
26/11/2018
Մակուկաչու

Նորից կրկին

Ինքնագիրը ներկայացնում է Մակուկաչու հաղարդաշարի 2֊րդ հաղորդումը նվիրված Պարույր Սևակի «Նորից չեն սիրում, սիրում են կրկին» տողին: Ինչո՞ւ էր բանաստեղծը հակադրում այդ երկու՝ առաջին հայացքից հոմանիշ բառերը․ կանանց սիրահար...
10/07/2018
Մակուկաչու

Գայթելով` առ «Նավզիկե»

Ինքնագիր գրական ակումբի և Ինքնագիր հանդեսը ներկայացնում են Մակուկաչու հաղարդաշարի 1֊ին հաղորդումը նվիրված է Չարենցի «Նավզիկե» պոեմին: Հաղորդման անունը վերցված է Անի Ասատրյանի Մակուկաչու պատմվածքից։ հաղորդմանը մասնակցում են բանաստեղծ...
Հարցազրույց
Արվեստ
11/06/2019
Վիոլետ Գրիգորյան

Թաքուն նվեր չար աղվեսիկին Ալի Մամայից

«Թաքուն նվեր չար աղվեսիկին Ալի Մամայից» աշխատանքը, ֆիքսված իմաստներով մատների հաշվարկը չեղարկելու սիրույն, խառնում է այդ դարակներից մեկը` Թումանյանի «Չարի վերջը», որը ավանդական մոդելով ներկայացնում է չար դահիճ աղվեսին...
09/01/2019
Արմեն Հայաստանցի

Խոսող քար, ծառ, ձի

դու ինձ անուն տվեցիր, սիրեցիր, մտար իմ անձավները, որ քարանձավ ես ասում ու նկարեցիր իմ վրա քեզ ու եղնիկ, ու գազան ու որսի տեսարան, եւ դա իմ իսկական դարն...

  • Ինքնագիր Բլոգ

    • 08/08/2025
      dostu4atsya do suk

      Confronto tra i migliori casinò non AAMS senza limitazioni e opzioni di gioco

      Nell’odierno panorama delle scommesse online, molti utenti cercano piattaforme affidabili che offrano una vasta gamma di opzioni. È fondamentale esaminare i metodi di pagamento disponibili e il processo per effettuare depositi minimi. La sicurezza delle transazioni è un aspetto cruciale che non può essere trascurato, soprattutto in un ambiente digitale dove la protezione dei dati […]

    • 07/11/2021
      Վահան Իշխանյան

      Գրախոսական մրցույթից դուրս. «Բռնության մշակույթը Հայաստանում» գիրքը

      հայտնագործություն, մարդկությունը ստեղծման պահից դարերով իր համար առանց բռնության, հաշտ ու խաղաղ ապրում է, ինչպես Եհովայի վկաների ժուրնալներում է պատկերված՝ տարբեր ռասսայի մարդիկ ու նաև կենդանիներ՝ գիշատիչ ու խոտակեր միմյանց հետ սիրով ու երջանիկ ապրում են, իսկ ահա, այդ մարդկության մի հատվածում՝ Խորհդային Միությունում տիրում էր բռնությունը, Սովետի փլուզումով էլ չի ավարտվում այդ մշակույթը, այն այնքան զորեղ է, որ փոխանցվում է հետսովետական երկրներին, մասնավորապես անկախ Հայաստանին։

    • 25/06/2021
      Վահան Իշխանյան

      Պավիչը արձագանքում է աղետի մասին խոհերում

      Միլորադ Պավիչի «Գրենական պիտույքների արկղ» վեպում հերոսը՝ սերբ զինվորականը էնքան է հիասթափվում իր հայրենակիցներից՝ որ որոշում է մոռանալ սերբերենը(օրինակ, որ իմանում է սերբերը իրենց սերբ զինվորների վրա վաճառում են փամփուշտներ, կամ իր զինգրքույկում գրել են կամավոր, որ հանկարծ գերի չընկնի, քանի որ կամավորներին գնդակհարում են)։ Ասում է, որ դպրոցում օգտվում էր լեզու սովորելու դասագրքերից, որոնք կոչվում էին «Իտալերեն 100 դասընթացով», «Ֆրանսերեն առանց տանջանքի», «Ինչպես արագ ու հեշտ սովորել անգլերեն»։ Իսկ հիմա իրենից պահանջվում էր մի ուրիշ հնարք, որ տարբեր էր նրանցից, որոնք օգտագործվում են օտար լեզուների դասագրքերում։ Հիմա ինքը պետք է կարողանա հնարավորինս հեշտ ու արագ մոռանալ մայրենի լեզուն։
      Երազը տեղում մոռացվում է, հերիք է հասնես մոտակա դռանը, նրանից մնում է միայն կմախքը։ Իսկ ինչպես մոռանալ լեզուն, որով տեսնում ես երազներ, լեզուն, որով մեծացել ես։ Եվ հերոսը լեզուն մոռանալու յոթ դասընթաց է ստեղծում։
      Վեպի մի գլուխը կորչվում է «Ինչպես արագ ու հեշտ մոռնալ սերբերենը յոթ դասընթացով»:
      Էն ժամանակ վեպն ընթերցելիս մտքովս անցավ՝ ինչ պիտի լինի, որ հայերենը մոռանալու ցանկություն առաջանա։
      Հիմա հասկացա.

    • 14/06/2021
      Վահան Իշխանյան

      Թե ինչպես մտավորականները մոլորեցրել են հասարակությանը լրագրային քիլլեր ու փողոցային հրամանատար Նիկոլ Փաշինյանին ներկայացնելով որպես ճնշված լրագրող

      երբ «Հայկական ժամանակի» խմբագիր էր, նա մերժում էր լրագրային էթիկան որ հանգիստ իր քիլլերությունը անի, 2007 «Մենք մեր մասին» ամսագրում տված հարցազրույցում Փաշինյանը ասում է.
      «Այսօր հաճախ են խոսում լրագրողական էթիկայի մասին։ Խորհուրդ եմ տալիս այդ էթիկայով զբաղվել կարտոֆիլի քարոզով, այդ էթիկան մեզ վրա չի տարածվում, մենք ազատ մարդիկ ենք և ինքներս ենք որոշում էթիկայի սահմանները»։