Բանաստեղծություն

պոեզիան պետք ա հասկանալ
զատելով այն գրականությունից
ռեպետիտիվ տեխնիկա ռեպետիտիվ տեխնիկա
պոեզիան պետք ա հասկանալ առանց գրականության
ռեպետիտիվ տեխնիկա ռեպետիտիվ տեխնիկա
պոեզիան պետք չի հասկանալ
ռեպետիտիվ տեխնիկա ռեպետիտիվ տեխնիկա

Սատանան մաչո է:
Եվան էլ երևի ոտքերը չռել էր: Մաչո Սատանան արանքով սողաց: Եվան էլ
ոտքերն ավելի չռեց: մաչոն Եվայի ազդրերին էր քսմսվում,
ու էդ ընթացքում իմաստության ծառն էլ...

անդունդներ, որոնք փակ են նոր փախուստների համար ու ճանապարհներ, որտեղ հանգրվանած դողը թույլ կտա, որ ներսիս թեքություններից հոսեն այն բոլոր վախերը, որոնք լափում են հիշողությունը փոքրիկ աղջկա մասին, ով...

Վրե՛ն դրածո թեկնածուների ու ծիսական ստերի քաղաքական կույտերի:
Վրե՛ն հոգյակների և այլ սիմվոլների գեղարվեստական ֆիլմերի կույտերի:
Վրե՛ն խոսակցական թերապիայի ու վերլուծված վախերի ինտելեկտուալ կույտերի:
Վրե՛ն սեքսուալ վերնագրերի ու գիտական...

չորս կողմը թուլամորթներ ու ողբ
և ես՝ մի ատրճանակ
իմ լեզվից դուրս թռչող կրակոցներով
որոնք մտնում են մարդուկների մեջ
ու խառնում ամեն ինչ
և դուրս պրծնում նրանցից հարկադիր՝ սպերմայի...

Որքան հիվանդ եմ ես
միտքն այս միշտ գալիս է սարսափով
Բոլորի համա՞ր է այսչափ
տարօրինակ
Բայց այս փախստական զգացումներում եմ

Իմաստները իրար կողք և իրար մեջ ներդնելով անիմաստության հեռարձակումը՝ մեկնաբանման և պարզաբանման միջոցով տարածվում է: Լինել ծայրահեղ անհեթեթ, միաժամանակ ծայրահեղ խոցելի և ճկուն՝ չբռնվել:

Առանց ամիսներ ձգելու – տեղում ունենանք երեխա –
Որ ասես, թե չեմ սիրում քեզ – ապացույցը դժգոհ բղբղա:

Իջեցրու խոտերին – անվարտիք, անկանոն
Թող տկլոր վազվզի մեր սիրո պասպարտուն:

Ասում ես՝ պիտի կատվիկներին խեղդեմ։ Շատ գարշահոտ են։
Ասում ես՝ պիտի աղջկաս էլ խեղդեմ։
Երկու տարեկանում որ գիժ է, տասում կոկորդը հաստատ կկտրի։

Մեծցար, մարմին առիր, բանտարկեցին քեզ թափանցիկ պատի ետին։ Քողարկուեցար։ Յետոյ մեռար։ Կարելի՞ է բացայայտել, այնքան սուտ, այնքան ճշմարիտ կը թուիս, մահացու կերպով ցանկալի։ Թերեւս միշտ մեռեալ մը կը սիրեմ։

Լուացքի պարանին փտած Սարայեւոյի տոմսը
կտրեց դաստակները օրացոյցի թերթերուն
«Չարիքի Ծաղիկները»
կետ կետ կետցէս
աղ կոխէ վէրքերուդ, աղ ու քացախ
առ այս մէկը շարժավար
ոտներու հատակին անմեխ պայտ
«Առանց...

ռետինն առած ջնջում է մեզ մեր երեկից
եւ նկարում կամուրջ՝ բարակ, դատարկ,
որ հազար տարվա ծանրություն է տալիս եւ՛ քեզ, եւ՛ ինձ․․․