banak

Մի անգամ ինքը բան ասեց, որ ակնհայտ աբսուրդ էր, ես ծիծաղեցի, ինքն ասեց՝ ով որ իմ ասածի վրա ա ծիծաղում.. ու ես լռվեցի, ես ինչ պիտի էդտեղ անեի, ես չգիտեի։ Երբեք բազար չէի արել, էդ հմտությունները չունեի ...Ես պետք է խփեի։ Ձևն էր տենց, ու եթե դու չես արել, պիտի կզած ման գաս:

Զարեհ Որբունի «Ցաված սիրտերը եսասեր կ՝ըլլան»

Որբունի. «հայր Նորվան վարդապետը ինծի ըսած էր, որ ալ հիմա կրնամ հանգիստ ըլլալ, ձէր կինը ձեզմէ հեռացուցի, որ հանգիստ ըլլաք: «Բայց, հայր սուրբ,- աղաղակած էի ես, -ընդհաառակը, ես կ՝ուզեմ , որ հետս ըլլայ միշտ, որ գոնե ձեռք ձեռքի կարենանք քալել»:

Մեկուսանալով Իրականությունից. Գրառումներ քրեակատարողական հիմնարկից

Սամվել Սաղաթելյանը այս անգամ ցուցադրում է ոչ թե իր մերկ մարմնի պատկերումները, այլ իրական մարդկանց մարմիններ՝ ցուցահանդեսի այցելուների մարմիններ, որոնք միայն կարճ, հատուկ նախատեսված ժամանակահատվածով փակված են տարածքում, ու բանտարկյալների մարմինները, որոնց «փակվածությունը» պայմանավորված չէ ցուցահանդեսով, այն ռեալ է:

13/07/2017

ՉԻՆՈՒՀՈՒ ԵՐԳԵՐԸ

թարգմանիչ. Սեդա Շեկոյան

Տարիներով սահող
Անորոշությունից հետո
Հինգ տարի անց կասես.
«Նա երբեք էլ իմ հագով չէր»:

Կանեփագրություն

Որքան հիվանդ եմ ես
միտքն այս միշտ գալիս է սարսափով
Բոլորի համա՞ր է այսչափ
տարօրինակ
Բայց այս փախստական զգացումներում եմ

Ծիրանի գույնը

թարգմանիչ. Սիրանույշ Օհանյան

Հա, ասի ես, ու ինքը ինձ տվել ա լինչի ենթարկված հեր, գիժ մեր, սրիկա շուն խորթ հեր ու մի քուր, ում ես երևի էլ երբեք չեմ տեսնի։ Ամեն դեպքում, ասի, Էդ Աստվածը, ում ես աղոթում եմ ու գրում եմ, տղամարդ ա։ Ու ճիշտ իմ իմացած մյուս տղամարդիկների նման ա անում։ Թեթևսոլիկ, թքածական ու սրիկա։

Գռուզիտ

Այսպիսի երկընտրանքի առաջ է կագնացնում հհ քաղաքացուն տպագրական բիզնեսը: Ուղտ դառնալը անվճար է, մեկնաբան դառնալու համար պիտի ձեռդ ջեբդ տանես ու առնես մի գիրք որի վերնագրի մեջ ուղտը անգլերեն է: Ի՞նչ գիրք: Մի անուն գիրք, անուն ունեցող գիրք: Շուշան Ավագյանի «Գիրք անվերանգիրը» հաշիվ չի: Որովհետև տպագրության բիզնեսը նեղսրտում է՝ «Հայաստանում լույս է տեսնում 2000 անուն գիրք, բայց վաճառվում է 50 անուն գիրք»: Իսկ Թուրքիայից Հայաստան է ներմուծվել 570 անուն ապրանք և բոլորը վաճառվում է:

Քրիստիան Բատիկեանի հերոսները

կերպարները հիմնականում մնում են իրենց նեղ շրջանակում փակված և հենց դուրս են գալիս մանկության ապահով կոկոնից, հայտնվում են իրենց նմանների գորշ ու դաժան աշխարհում, ուր տարբերվելու ամենափոքր փորձն իսկ ծաղրի առարկա է դառնում

Կրկին կարդանք Մեծարենցի «Ջրտուք»-ը

բնության երկու հզոր տարրերի՝ ջրի և հողի միջոցով տեղի ունեցող տիեզերական արգասավորության մեծ խորհուրդն է

Ամպոտ աչքերով հրեշը (2-րդ մաս)

Կարծես թե մեր պայքարը ապարդյուն էր և իմ սիրտը տանջող, մնացին անքուն գիշերների մղձավանջները և ցավը, քանի որ քաջ գիտակցում էի, որ կան և կլինեն նորանոր զոհեր: Իմ մեծագույն ցանկությունը գրկել նրանց ամուր և պաշտպանել, թաքցնել:

Ամպոտ աչքերով հրեշը (1-ին մաս)

Տղան պատմելու ժամանակ դեմքով շրջվել էր դեպի պատը, երեսը ամոթից ձեռքերով փակել: Նա պատմում էր լացը մի կերպ կուլ տալով: Դեպքից վեց տարի անց ես առաջին մարդն էի, ում նա պատմեց իր հետ կատարվածի մասին: Դեպքը տեղի էր ունեցել այն ժամանակ, երբ լուսանկարիչը սկսել էր հանդիպել ինձ հետ, երբ ես տասնչորս տարեկան էի:

Իսահակյանի նամակները. ձեռագրերը ոչ միայն չեն այրվում, այլև չեն կորչում

Մահից առաջ տատիկս՝ հավաքեց վերջին ուժերն ու  զանգահարեց  գրականագետ Հովհաննես Ղանալանյանին.«Օնիկ ջան, հույսս դու ես,գրքի խմբագիրն ես, գիրքը անտեր չթողնես»: Գիրքը տատիկիս կյանքի վերջին տասնամյակի աշխատանքի ամբողջությունն էր՝ «Ավետիք Իսահակյանի անտիպ ու չհավաքված նամակները»: Գրականագետ Հովհաննես Ղանալանյանը(1911-1994) գրքի առաջաբանի հեղինակն էր ու խմբագիրը: Նա  նաև շատ մտերիմ էր Իսահակյանի հետ, դ ...

Վիլյամ Սարոյանի Տժվժիկի պատմություն

Վայրենի Մանուշակ ձգռտաց, և մեծ մայրս ըսավ.
-Աստված ախորժակդ ավելցնե:

Մարկ Նշանեան. «Ստեղծել ժամանակ մը, որ ըլլայ մերը»

Գրելը մեզի համար ասպարէզ մը չէ, կ՚ուզեմ ըսել՝ յառաջուց որոշադրուած, որուն տուեալները սպասէին մեզի կազմ ու պատրաստ, յաւիտեանս յաւիտենից: Այլ ի՞նչ: Այլ ստիպողութիւն մը, ճամբայ բանալ մը, չխեղդուիլ մը, կրկին ու կրկին՝ փնտռել մը: Մենք զմեզ: Ստեղծել ժամանակ մը, այսինքն՝ «երէկ» մը ու «այսօր» մը, որ ըլլայ մերը, քանի որ մենք չէինք նա¬խատեսուած: Մենք մեր ստեղծումն ենք: «Ժամանակ» մը ստեղծել պէտք էր: Եւ այդ՝ կ՚ըլլայ միայն գրելով: Մենք չէ¬ինք նախատեսուած, ի հեճուկս ամենայնի: Եւ այդ պատ¬ճառով է, որ ես կը գրեմ: Մեզի սպասող չկար: Տունը պա¬րապ էր, երբ ժամանեցինք այս աշխարհը: Ամէն մարդ՝ մեկնած: Բանալին՝ փասփասին տակը: Ուրեմն նաեւ՝ ո՛չ մէկ արժեչափ: Ամէն ինչ՝ գողօնի հանգամանքով: Կ՚առնենք ինչ որ անհրաժեշտ է, վերապրելու համար, հո՛ն ուր կը գտնենք զայն: Մեզի չէր տրուած, հետեւաբար՝ կը գողնանք:

«Ստացածդ բեռ է, ստեղծածդ՝ արարք» (մաս 2)

Վիպասան մը երբ արուեստի, վիպարուեստի խնդիրներ չի դներ ինքն իրեն համար եւ կը զբաղի «քրոմոզոմային» գաղափարախօսութեամբ՝ հազիւ թէ կարողանայ իր նիւթին հանդէպ ունենալ գերիշխան ազատութիւն։

Արմենակյանի «Վերապրածներ»ը

Ուրիշ ի՞նչ ձեւ կայ եթէ ոչ նկարը ցոյց տալով որպէս նշխար եւ ուրեմն ամէն դէմք դարձնելով ինքն իր պատկերը, այսինքն դարձնելով իրապէս վերապրողի դէմք, եւ ո՛չ թէ որեւէ դէմք, որեւէ դիմանկար։

Ներե՞լ թէ չներել. մօտեցման փորձ մը Պըլտեանի արձակին մէջէն

Ահաւասիկ գեղարուեստական գործ մը, ուր ոճիրը, փոխանակ ծառայելու վիպումին իբրեւ ցուցադրութեան առարկայ, կը հանդիպի զայն արուեստի ճամբով մտածումի ու տարրալուծումի եթարկող փորձին, փորձ մը, որ կը միտի բառնալ անոր պատճառած պապանձումն իսկ։