hero

Կրոնական մարդկանց նկարագրելով, հեղինակը անպայման չի բաժանում նրանց հավատքն ու գաղափարները: Բայց այստեղ ևս ցուցադրելու և կիսելու սահամանը շատ նուրբ է: Կան տեղեր, որ ֆիլմը, որց որ միանում է իր հերոսներին և դառնում նրանցից մեկը

Որ հիշեն հոր հարսանիք

Երվանդ Քոչարը կոկորդը թեթև մաքրում է ու հետաքրքրվում՝ բա ու՞ր է փեսան: Երբ մի ժամ հետո, երկու ժամ հետո հայրս չի գալիս, բոլորը հասկանում են՝ այլևս չի գա:

փայտիկներ

Կապրես-կապրես քեզ համար, կունենաս կին, ընկերներ, երեխաներ, տուն, իսկ հետո ի վիճակի կլինես ուղղակի փայտեր տաշել:

Շաբաթվա մութ կողմը և նրա երազը

Ես մեջքի վրա պառկեցի պայքարող շան կողքին
Մեր վրայով փայտփորիկների երամ թռավ
Ներխուժելով ծաղկող ցախավելների սենյակ

ՈՌՆՈՑ

թարգմանիչ. Աննա Դավթյան

ովքեր կծեցին քննիչների վիզը ու ցնծագին գոռացին ոստիկանական մեքենայում` գործած չլինելով ոչ մի հանցանք բացի իրենց սեփական վայրի խոհանոցը այլասերությունն ու թույնը,
ովքեր ծնկների վրա անցումներում ոռնացին ու դուրս գցվեցին երդիկից թափ տալով սեռանդամներ ու ձեռագրեր

Շաքար

Նազիրը վեր է կենում տեղից՝ մի հատ «ի՜» անելով: Վզի վրա կարմիր դրոշակի նման պլպլում են նախանցյալ գիշերվա արկածների հետքերը: Էդ մի գիշերվա պատճառով քիչ էր մնում փողոցում հայտնվեր, բայց դե աստվածները բարեգութ գտնվեցին, դուրս չշպրտվեց. ի վերջո խիղճն էլ լավ բան է, տեստոստերոնից ոչ պակաս: Հաջողացրել էր գիշերվա կեսին, բոլորից թաքուն չորս գերմանուհի բերել սենյակ՝ պատշգամբներով, կախվելով, մագլցելով

ՏԻԿԻՆ ԵԴՈՒԱՐԴԱ

թարգմանիչ. Մարկ Նշանեան

Մահը, անձամբ, կը մասնակցէր տօնակատարութեան, որովհետեւ բոզանոցի մերկութիւնը մսագործի դանակին հրաւէրն էր։

Յաւիտենական շրջադարձ

Վիպասանութիւնն է, վիպասանին պատումն է, որ պիտի «պատահեցնէ» դէպքը, պատմագիտութեան կողմէ ենթադրուած ճշմարիտ իրողութենէն առաջ եւ անկէ անկախ։ Բայց այն ատեն, պիտի հարցուի, ինչո՞ւ դէպքը «պատումին պատկանելէ առաջ կը պատկանի մտքին»։ Լեռնակուտակ մեռեալներու շեղջակոյտը կը պատկանի նախ մտքի՞ն։ Որեւէ դէպք, որեւէ ինքնակենսագրական իրադարձութիւն, որեւէ մահուան կտրուածք կը պատկանի նախ մտքի՞ն։ Իսկ եթէ այդպէս է, ինչ որ հոս հեղինակը կը կոչէ «փորձառութիւն» («սորվիլ հասկնալ, սեւեռել, կարդալ փորձառութիւնը, որ շրջադարձ մըն է») արդեօք կը կատարուի պատումէն անկա՞խ, պատումէն առա՞ջ, եւ պատումը կը գոհանայ միայն այդ փորձառութիւնը կարդալո՞վ։ Դժուարութիւնը ա՛յն ըլլալով, ինչպէս կ՚ըսէ հեղինակը, որ «առանց այդ պատումին հնարաւոր չէ մտածումի դէպքը ըսել»։ Այլ բանաձեւումով՝ արդեօք տարբերութիւն մը կա՞յ դէպքը որպէս դէպք «պատահեցնել»ուն եւ դէպքը «ըսել»ուն միջեւ։

Բուլղարիա, իմ ցավ

թարգմանիչ. Եվա Հակոբյան

Ես գրեթե պատրաստ եմ հավատալու հարության մասին քրիստոնեական առասպելին, երբ զննում եմ մտքիս և մարմնիս այս երկփեղկված վիճակը: Ես չեմ սգացել մանկությանս լեզվի մահը , այն իմաստով, որ «իրագործված» սուգը ենթադրում է հեռացում, սպի, նույնիսկ մոռացում: Ընդհակառակը, հողածածկ այս դամբարանի վրա, այս քայքայվող ու լճացող ամբարի վրա ես կառուցեցի մի նոր կացարան, ուր ես բնակվում եմ, և որը բնակվում է իմ մեջ, և որի մեջ ընթանում է այն, ինչը ոչ առանց հավակնության գուցե, կարելի է կոչել հոգու և մարմնի իրական կյանք:

Գծեր, ուղղանկյուններ, քառակուսիներ, աստղեր

    Միքայել Վուլֆ. երևի շատ բան չասեց էս անունը ձեզ, բայց երբ 3 տարի առաջ ես առաջին անգամ տեսա նրա «Խտության ճարտարապետություն» ֆոտո նախագիծը, շատ էի տպավորվել: Սկզբում ճնշող թվացին այդ մանր պատուհանիկները, որոնք ենթադրում էին մանր սենյակներով մանր բնակարաններ՝ մի ամբողջ ընտանիք բնակեցնելու համար: Բայց լուսանկարները երկար նայելով՝ սկսեցի սիրել դրանք. տեսողական առումով շատ գրավիչ ...

ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ԱԼԲՈՄ ՎԱՐԴԱՆՈՅՇ

Գնում էի բանտ, հերթ էի կանգնում, հերթս հասնում էր, ասում էին` էստեղ էդպիսի մարդ չկայ, գնացէք չէկա, գնում էի չէկա, հերթս հասնում էր, ասում էին` էստեղ չի: Էդպէս էլ չկարողացայ մօրս որեւէ բան հասցնել:
Երկու ամիս ուշացումով մօրիցս բացիկ ստացայ` խնդրում էր տաք հագուստ: Գնացինք բանտ, ասացին, որ այլեւս նա Լենինականում չի:

«Սիրէ սիրուիլը ինձմէ...». Վահան Թէքէեան եւ Արշամ Տատրեան

Մենք կը պահուինք, լաւ կ’ընենք, աշխարհ չար է ու տխմար
Եւ մեզ երկուքըս մէկտեղ խաչը հանէր ան պիտի՝
Եթէ երբեք մեր ծածուկ սիրոյ դաշինքը գիտնար...
Նոյն խաչի՜ն վրայ մեզ երկուքս, անհաճոյ չէ՜ր այդ ինծի…

Մի Օր` «Օրիորդ» Օլգան ու Գրաշարը

Մարմինը վաճառող Օլգայի մեջ Գրաշարը կրկնում է իր օրվա մահը, բայց մեռնելով հաճույքից, որ բոլոր մահերից կարծես ամենադժվարն է, ամենաանցանկալին, քանզի սադո-մազոխիստական սիրո-հաճույքը այն մահն է, որը Գրաշարը վերապրել է ուզում:

«Ստացածդ բեռ է, ստեղծածդ՝ արարք» (մաս 2)

Վիպասան մը երբ արուեստի, վիպարուեստի խնդիրներ չի դներ ինքն իրեն համար եւ կը զբաղի «քրոմոզոմային» գաղափարախօսութեամբ՝ հազիւ թէ կարողանայ իր նիւթին հանդէպ ունենալ գերիշխան ազատութիւն։

«Ստացածդ բեռ է, ստեղծածդ՝ արարք» (մաս 1)

Վէպը... Փորձառական հիանալի դաշտ մը։ Ձեւ մը՝ որ ձեւ չունի եւ որ դուն պիտի ձեւաւորես, ըստ այն ատաղձին որ կը կարծես քուկդ։

Ներե՞լ թէ չներել. մօտեցման փորձ մը Պըլտեանի արձակին մէջէն

Ահաւասիկ գեղարուեստական գործ մը, ուր ոճիրը, փոխանակ ծառայելու վիպումին իբրեւ ցուցադրութեան առարկայ, կը հանդիպի զայն արուեստի ճամբով մտածումի ու տարրալուծումի եթարկող փորձին, փորձ մը, որ կը միտի բառնալ անոր պատճառած պապանձումն իսկ։

Նիցշէի յաւիտենական վերադարձը

Նիցչէին կողմէ «ուժով» կոչուածը պարտուողն է, միշտ ու բոլոր պարագաներու, իսկ «տկար»ը անշուշտ միշտ ու բոլոր պարագաներուն յաղթողն է ու պիտի ըլլայ։ Նիցչէին «ուժով»ը իշխելու համար չէ՛ որ ուժով է։ Ուժով է միայն ու միայն որովհետեւ ուժը ունի նոյնանալու քայքայումին։