sam

Սկզբից մի քիչ ոտս կախ կգցեմ Կիրովականում, մերոնցից կարոտս կառնեմ ու սիկտիր կեղնեմ ցիվիլ կյանք: Հա բա, ես սրան եմ արժանի, էս ինչ ա: Տեր Աստված, ես գիտեմ, որ դու չկաս, բայց ինչի ես ինձ պատժում իմ բախտավորության համար: Ուվալնյատ եղնեմ խնդրում եմ էլ չպատժես էլի, չի դզում:

Ի՞նչ կա-չկա «Չկա` չկա»-յում

Գեմաֆին Գասպարյանին մտահոգում է սեփական երկրի գավառականությունը, իսկ Գինզբերգին՝ հակառակը՝ սեփական երկրի կայսերապաշտությունը, համաշխարհային հարթակում խաղի կանոններ թելադրողի դիրքի չարաշահումը։ Արդյո՞ք այս հակադրությունն է պատճառը, որ լիրիկական հերոսները համապատասխան կերպով են սահմանում սեփական ինքնությունը։ Այսինքն՝ ինքնության սահմանման հարցում որոշիչը ոչ թե սեփակական հայրենիքի թերություններն են, այլ «գավառակա՞ն է սեփական երկիրդ, թե՞ ոչ» հարցադրումը։ Ավելի «cool» է ինքնանույնականանալ ոչ գավառական հայրենիքի հե՞տ։

Հայր մեր որ ազատվեցիր ու թոկից կտրված լցվեցիր փողոցներ

երկու կուրծքդ խավար էր
ու ես մեջտեղը հետուառաջ անող մի օձ
ամեն ինչ ճիշտ էր գնում դեպի
վերմակիդ սառնաթարմության մեջերը
մենք մի կերպ էինք տեղավորվում սենյակումդ
ամենտեղումս կայիր, ներսս կախված գլխապտույտ չղջիկ
ներսուդուրս էիր անում միջովս,

Ասֆոդել՝ այդ կանաչավուն ծաղիկը

թարգմանիչ. Աննա Դավթյան

Նախ սա եմ ասում. դուք տեսել եք, չէ՞,
տարօրինակ թռչուններին, որ երբեմն
մեր գետի վրա են իջնում ձմռանը։
Թող ձեզ այդ դեպքում լավ մտածել տան փոթորիկների մասին,
որ շատերին դեպի ապաստարան են քշում։ Այս բաներն
առանց պատճառի չեն լինում։

Դառնության ծով

Հեռացողներից սեր չեն մուրում,որովհետև իրենց ընտրությունն իրենց փոխարեն են արել: Հեռացողներին՝ ետևից կամ լավը՝ կամ ոչինչ, բայց սա մեռնելու հետ կապ չունի: Կերակրում ես քեզ, դու հրեշ ես: Կերակրում ես հրեշի, դու սիրում ես հետո սպանում հետո ապրում եք միասին, հետո հեռանում ու էլի՝ ձեր ետևից կամ լռում են, կամ լավն են խոսում:

Թագուհի Լուիզայի կամուրջը

- Շատ լավ: Թագուհի Լուիզայի կամուրջը գիտե՞ս: Այնտեղ հոթ դոգի սթենդ կա, հենց դրա մոտ:
- Գիտեմ, մինչ հանդիպում:
- Բայց գիտես չէ՞, ես շիզոֆրենիկ եմ:
- Գիտեմ:
- Ու դեռ ուզու՞մ ես հանդիպել:
- Ուզում եմ:
Հինգ րոպե անց հեռախոսը նորից զնգաց:

Ուշունցը բացակայում է

«Դե, բայց աստված ստեղծել ա կենդանիներին ուտելու համար»,- Չէ՛: Եթե աստված ուզենար, որ դու կենդանիներին ուտես՝ միանգամից երշիկ կստեղծեր:

Ճշմարտութիւնը նկարչութեամբ

Ռուբէնին նոր երանգապնակը, անոր եղանակաւորումի աշխատանքը պատն է որ կը վերստեղծէ, նկարի յենքին սկզբնական կերպարանքը։ Պատկերը եւ յենքը կը միանան իրարու, չեն զանազանուիր։ Պատկերը կը շփոթուի պատին հետ։

Կանացիությունը և կանացի առեղծվածը

թարգմանիչ. Սիրանույշ Օհանյան

Հարցը՝ կանանց սեռական իրավունքները կամ կանանց իրավունքներն իրենց մարմինների նկատմամբ, անտեսված է մնում ֆեմինիզմի այս երկու արմատական խմբերի միջև պատերազմում։ Երբ սեքս-պոզիտիվ ֆեմինիստները վիճում են, որ կանանց սեռական ազատությունը էական է կանանց ամբողջական ազատության համար և այսպիսով չպետք է սահմանափակումներ լինեն, ինչպիսիք են սոցիալական քաղաքականությունը կամ սեքս-առևտրի աշխատողների վրա սահմանափակումներ դնող հասարակական անպատվությունը, նրանք հաճախ մոռանում են, որ սեքս առևտուրը ազատություն չէ, և որ ոչ մի կին չի կարող իր իսկ սրտի կանչով ընտրել այս մասնագիտությունը։ Նրանք հարկադրված են ընտրել այս մասնագիտությունը, և հայրիշխանությունն է, որը նրանց ճնշում է այս պաթետիկ մասնագիտությամբ։ Մարմնավաճառությունը կանանց ճնշելու, գերիշխելու և ստորացնելու գործիք է, որն ուժեղացնում է կանանց նկատմամբ ֆիզիկական, վերբալ և սեռական բռնությունների մշակութային հանդուրժողականությունը։ Սեռական ազատությունը ներմղելով սեքս առևտրի մեջ՝ մենք նվազեցնում ենք իրենց մարմինների վրա կանանց իրավունքների կարևորությունը և նրանց մղում ենք ճնշվելու հայրիշխանության կողմից։

Պատմելու բան

Երբ Մոնթէն ժողովի կ՚ըլլար, ես կ՚այցելէի պատերազմի այրիներու, կ՚ունկնդրէի անոնց պատմութիւնները լաւ ու խաղաղասէր դրացիներու մասին, որոնք հիմա դարձած էին այսպէս կոչուած թշնամիներ։ Շատ կը սիրէի զրուցել խառն ամուսնութեններէ ծնած երեխաներուն հետ։ Կ՚ըսէի իրենց, որ պէտք չունին փնովելու իրենց ծնողը եւ որ ազգային պատկանելիութիւնը անձ մը անպայմանօրէն գէշ մէկը չէր ըներ։

Ամպոտ աչքերով հրեշը (2-րդ մաս)

Կարծես թե մեր պայքարը ապարդյուն էր և իմ սիրտը տանջող, մնացին անքուն գիշերների մղձավանջները և ցավը, քանի որ քաջ գիտակցում էի, որ կան և կլինեն նորանոր զոհեր: Իմ մեծագույն ցանկությունը գրկել նրանց ամուր և պաշտպանել, թաքցնել:

Հակոբ Մեղապարտ

  Մայրս տանը հայտնաբերեց բաբինա ձայներիզներ (bobine, ֆրանսերեն բառ, որ թարգմանվում է ճախարակ) , այն ձայներիզները, որոնք օգտագործվում էին մինչ կոմպակտ կասետների ստեղծվելը։ Դրանք բոլորը կարծես հորս՝ Ռաֆայել Իշխանյանի ձայնագրություններն են։ Դրանցից մեկը Իշխանյանի Հակոբ Մեղապարտի և հայ տպագրության սկզբնավորման մասին պատմող խոսքն է՝ հավանաբար հեռարձակված Խորհդային Հայաստանի հեռուստատեսությամբ։ ...

Զարեհ Որբունի «Ցաված սիրտերը եսասեր կ՝ըլլան»

Որբունի. «հայր Նորվան վարդապետը ինծի ըսած էր, որ ալ հիմա կրնամ հանգիստ ըլլալ, ձէր կինը ձեզմէ հեռացուցի, որ հանգիստ ըլլաք: «Բայց, հայր սուրբ,- աղաղակած էի ես, -ընդհաառակը, ես կ՝ուզեմ , որ հետս ըլլայ միշտ, որ գոնե ձեռք ձեռքի կարենանք քալել»:

Մարկ Նշանեան. «Ստեղծել ժամանակ մը, որ ըլլայ մերը»

Գրելը մեզի համար ասպարէզ մը չէ, կ՚ուզեմ ըսել՝ յառաջուց որոշադրուած, որուն տուեալները սպասէին մեզի կազմ ու պատրաստ, յաւիտեանս յաւիտենից: Այլ ի՞նչ: Այլ ստիպողութիւն մը, ճամբայ բանալ մը, չխեղդուիլ մը, կրկին ու կրկին՝ փնտռել մը: Մենք զմեզ: Ստեղծել ժամանակ մը, այսինքն՝ «երէկ» մը ու «այսօր» մը, որ ըլլայ մերը, քանի որ մենք չէինք նա¬խատեսուած: Մենք մեր ստեղծումն ենք: «Ժամանակ» մը ստեղծել պէտք էր: Եւ այդ՝ կ՚ըլլայ միայն գրելով: Մենք չէ¬ինք նախատեսուած, ի հեճուկս ամենայնի: Եւ այդ պատ¬ճառով է, որ ես կը գրեմ: Մեզի սպասող չկար: Տունը պա¬րապ էր, երբ ժամանեցինք այս աշխարհը: Ամէն մարդ՝ մեկնած: Բանալին՝ փասփասին տակը: Ուրեմն նաեւ՝ ո՛չ մէկ արժեչափ: Ամէն ինչ՝ գողօնի հանգամանքով: Կ՚առնենք ինչ որ անհրաժեշտ է, վերապրելու համար, հո՛ն ուր կը գտնենք զայն: Մեզի չէր տրուած, հետեւաբար՝ կը գողնանք:

«Ստացածդ բեռ է, ստեղծածդ՝ արարք» (մաս 2)

Վիպասան մը երբ արուեստի, վիպարուեստի խնդիրներ չի դներ ինքն իրեն համար եւ կը զբաղի «քրոմոզոմային» գաղափարախօսութեամբ՝ հազիւ թէ կարողանայ իր նիւթին հանդէպ ունենալ գերիշխան ազատութիւն։

Արմենակյանի «Վերապրածներ»ը

Ուրիշ ի՞նչ ձեւ կայ եթէ ոչ նկարը ցոյց տալով որպէս նշխար եւ ուրեմն ամէն դէմք դարձնելով ինքն իր պատկերը, այսինքն դարձնելով իրապէս վերապրողի դէմք, եւ ո՛չ թէ որեւէ դէմք, որեւէ դիմանկար։

Ներե՞լ թէ չներել. մօտեցման փորձ մը Պըլտեանի արձակին մէջէն

Ահաւասիկ գեղարուեստական գործ մը, ուր ոճիրը, փոխանակ ծառայելու վիպումին իբրեւ ցուցադրութեան առարկայ, կը հանդիպի զայն արուեստի ճամբով մտածումի ու տարրալուծումի եթարկող փորձին, փորձ մը, որ կը միտի բառնալ անոր պատճառած պապանձումն իսկ։