grigor

Տարածության զգացողությունն է փոխվել: Կորել է այդ ֆանտաստիկ ապրումը, որ Կովկասից մինչև Կամչատկա ու Կալինինգրադ քո անսահման հայրենիքն է, որ նույնիսկ տիեզերքն է քոնը, և շուտով ոտք կդնենք հեռավոր Մարսի վրա:
Տրամվայի գծերը հանեցին, բայց ինձ երբեմն հայտնվում է պատկերը անհայտ ու լքված փողոցներով միայնակ երթևեկող տրամվայի

Ծռված հատվածներ

Շենքերի պատերին ցուցանակ էր փնտրում՝ գտնվելու վայրը ճշտելու համար: Ցուցանակ չկար: Վեր նայեց: Ծտերն էլի չվում էին: Կոմիտասն իր տեղում էր: Նստած ծառին: Կոնսերվատորիան չկար: Տեղը դատարկություն էր՝ մի մեծ կատլավան ու մի երկու կռան: Կազիրյոկի մոտ Շեկոյանն էր: Օպերան կիսակառույց էր, Թումանյանը չկար, տեղը դատարկ էր: Անհանգստությունը սողոսկեց սիրտը: Հետ նայեց: Ռոդենիկն իր տեղում էր: Էգալիտե: Բայց ո՞ւր էր Մաշտոցի աջը: Գլուխը դուրս հանեց ավտոբուսի պատուհանից ու հարցրեց Շեկոյանին.
- Ներեցե՛ք, էս փողոցի անունն ի՞նչ ա:
- Պրոսպեկտ:
- Սա ո՞ր թիվն ա:
- Հայկական ժամանակն ա:

Հակոբ Մեղապարտ

  Մայրս տանը հայտնաբերեց բաբինա ձայներիզներ (bobine, ֆրանսերեն բառ, որ թարգմանվում է ճախարակ) , այն ձայներիզները, որոնք օգտագործվում էին մինչ կոմպակտ կասետների ստեղծվելը։ Դրանք բոլորը կարծես հորս՝ Ռաֆայել Իշխանյանի ձայնագրություններն են։ Դրանցից մեկը Իշխանյանի Հակոբ Մեղապարտի և հայ տպագրության սկզբնավորման մասին պատմող խոսքն է՝ հավանաբար հեռարձակված Խորհդային Հայաստանի հեռուստատեսությամբ։ ...

մեռնել՝ փոքր քաղաքում

փոքր քաղաքի մարդիկ
հաճախ մտածում են մահվան մասին
սակայն անկարող են հավատալ
որ դա այնքան հեշտ է.
նրանք այնպես սովոր են դժվարություններին

ՎՐԵ՛Ն

Վրե՛ն դրածո թեկնածուների ու ծիսական ստերի քաղաքական կույտերի:
Վրե՛ն հոգյակների և այլ սիմվոլների գեղարվեստական ֆիլմերի կույտերի:
Վրե՛ն խոսակցական թերապիայի ու վերլուծված վախերի ինտելեկտուալ կույտերի:
Վրե՛ն սեքսուալ վերնագրերի ու գիտական կոմիքսների օրաթերթային կույտերի:

Խեղված մարմիններ

Հիմա արդեն քնի մասին մոռանալով՝ կլանվել էր մաշկի տակ թաքնված փոքրիկ թղթե թռչուններին հաղթելու խաղով: Մինչև լուսաբաց հազարումի դիրք էր փորձել՝ նրանց խորամանկելով շրջանցելու համար, բայց բան դուրս չէր եկել:

Անմոռուկի փակուղին

Բարի լույս: Այսօր մեր թվարկության 2026 թվականն է: Օրը կիրակի: 2026 տարի առաջ հենց այս օրը ամենաիմաստուն Քրոնոսը որոշեց այլևս չուտել իր զավակներին: Մենք պարտական ենք նրան, որ կանք: Կեցցե՛ Քրոնոսը:

Էպոս և վեպ*

Հենց այստեղ՝ ազգային ծիծաղի մեջ պետք է փնտրել վեպի նախնական բանահյուսական արմատները: Ժամանակակից իրականությունը, որպես այդպիսին, «ես ինքս» և «իմ ժամանակակիցները» և «իմ ժամանակն» են եղել հակասական (միաժամանակ և՛ ուրախ, և՛ ոչնչացնող) ծիծաղի սկզբնական առարկան: Հենց այստեղ է սկզբունքորեն նոր վերաբերմունք ձևավորվում լեզվի և խոսքի նկատմամբ: Անմիջական պատկերման, կենդանի իրականության վրա ծիծաղելու հետ մեկտեղ այստեղ ծաղկում է բոլոր բարձր ժանրերի և ազգային միֆի բարձր կերպարների ծաղրանմանակումն ու պարոդիան: Աստվածների, կիսաստվածների և հերոսների «բացարձակ անցյալը» պարոդիաներում և հատկապես ծաղրանմանակումներում «այժմեականանում» է, իջեցվում է և պատկերվում ժամանակակիցների մակարդակում, կենցաղային ժամանակակից մթնոլորտում՝ ժամանակակից ցածր լեզվով:

Նկուղային պատմության զուգահեռները

Ինչպես կոնկիստադորների առաջ, Հայաստանում էլ կապիտալիզմը դիմադրության չի հանդիպում ու ռեսուրսներն հոշոտում ու փողոցներ են անվանափոխում, բայց անունները չէին փոխում բռնության դեմ լինելու համար, քանի որ իրենք դարձան բռնացողներ, չէին անում մենիշխանության դեմ լինելու համար, քանի որ իրենք դարձան միապետներ։ Անունները փոխում էին որ ջնջվեն համայնականության հետքերը։

Ամպոտ աչքերով հրեշը (2-րդ մաս)

Կարծես թե մեր պայքարը ապարդյուն էր և իմ սիրտը տանջող, մնացին անքուն գիշերների մղձավանջները և ցավը, քանի որ քաջ գիտակցում էի, որ կան և կլինեն նորանոր զոհեր: Իմ մեծագույն ցանկությունը գրկել նրանց ամուր և պաշտպանել, թաքցնել:

Ամպոտ աչքերով հրեշը (1-ին մաս)

Տղան պատմելու ժամանակ դեմքով շրջվել էր դեպի պատը, երեսը ամոթից ձեռքերով փակել: Նա պատմում էր լացը մի կերպ կուլ տալով: Դեպքից վեց տարի անց ես առաջին մարդն էի, ում նա պատմեց իր հետ կատարվածի մասին: Դեպքը տեղի էր ունեցել այն ժամանակ, երբ լուսանկարիչը սկսել էր հանդիպել ինձ հետ, երբ ես տասնչորս տարեկան էի:

Զարեհ Որբունի «Ցաված սիրտերը եսասեր կ՝ըլլան»

Որբունի. «հայր Նորվան վարդապետը ինծի ըսած էր, որ ալ հիմա կրնամ հանգիստ ըլլալ, ձէր կինը ձեզմէ հեռացուցի, որ հանգիստ ըլլաք: «Բայց, հայր սուրբ,- աղաղակած էի ես, -ընդհաառակը, ես կ՝ուզեմ , որ հետս ըլլայ միշտ, որ գոնե ձեռք ձեռքի կարենանք քալել»:

Իսահակյանի նամակները. ձեռագրերը ոչ միայն չեն այրվում, այլև չեն կորչում

Մահից առաջ տատիկս՝ հավաքեց վերջին ուժերն ու  զանգահարեց  գրականագետ Հովհաննես Ղանալանյանին.«Օնիկ ջան, հույսս դու ես,գրքի խմբագիրն ես, գիրքը անտեր չթողնես»: Գիրքը տատիկիս կյանքի վերջին տասնամյակի աշխատանքի ամբողջությունն էր՝ «Ավետիք Իսահակյանի անտիպ ու չհավաքված նամակները»: Գրականագետ Հովհաննես Ղանալանյանը(1911-1994) գրքի առաջաբանի հեղինակն էր ու խմբագիրը: Նա  նաև շատ մտերիմ էր Իսահակյանի հետ, դ ...

Մարկ Նշանեան. «Ստեղծել ժամանակ մը, որ ըլլայ մերը»

Գրելը մեզի համար ասպարէզ մը չէ, կ՚ուզեմ ըսել՝ յառաջուց որոշադրուած, որուն տուեալները սպասէին մեզի կազմ ու պատրաստ, յաւիտեանս յաւիտենից: Այլ ի՞նչ: Այլ ստիպողութիւն մը, ճամբայ բանալ մը, չխեղդուիլ մը, կրկին ու կրկին՝ փնտռել մը: Մենք զմեզ: Ստեղծել ժամանակ մը, այսինքն՝ «երէկ» մը ու «այսօր» մը, որ ըլլայ մերը, քանի որ մենք չէինք նա¬խատեսուած: Մենք մեր ստեղծումն ենք: «Ժամանակ» մը ստեղծել պէտք էր: Եւ այդ՝ կ՚ըլլայ միայն գրելով: Մենք չէ¬ինք նախատեսուած, ի հեճուկս ամենայնի: Եւ այդ պատ¬ճառով է, որ ես կը գրեմ: Մեզի սպասող չկար: Տունը պա¬րապ էր, երբ ժամանեցինք այս աշխարհը: Ամէն մարդ՝ մեկնած: Բանալին՝ փասփասին տակը: Ուրեմն նաեւ՝ ո՛չ մէկ արժեչափ: Ամէն ինչ՝ գողօնի հանգամանքով: Կ՚առնենք ինչ որ անհրաժեշտ է, վերապրելու համար, հո՛ն ուր կը գտնենք զայն: Մեզի չէր տրուած, հետեւաբար՝ կը գողնանք:

«Ստացածդ բեռ է, ստեղծածդ՝ արարք» (մաս 2)

Վիպասան մը երբ արուեստի, վիպարուեստի խնդիրներ չի դներ ինքն իրեն համար եւ կը զբաղի «քրոմոզոմային» գաղափարախօսութեամբ՝ հազիւ թէ կարողանայ իր նիւթին հանդէպ ունենալ գերիշխան ազատութիւն։

Արմենակյանի «Վերապրածներ»ը

Ուրիշ ի՞նչ ձեւ կայ եթէ ոչ նկարը ցոյց տալով որպէս նշխար եւ ուրեմն ամէն դէմք դարձնելով ինքն իր պատկերը, այսինքն դարձնելով իրապէս վերապրողի դէմք, եւ ո՛չ թէ որեւէ դէմք, որեւէ դիմանկար։

Ներե՞լ թէ չներել. մօտեցման փորձ մը Պըլտեանի արձակին մէջէն

Ահաւասիկ գեղարուեստական գործ մը, ուր ոճիրը, փոխանակ ծառայելու վիպումին իբրեւ ցուցադրութեան առարկայ, կը հանդիպի զայն արուեստի ճամբով մտածումի ու տարրալուծումի եթարկող փորձին, փորձ մը, որ կը միտի բառնալ անոր պատճառած պապանձումն իսկ։